و فضلاى مسلمانان كه در آن روزگار در مدينه بودند و گروه بسيارى از تابعان و گزيدگان و نيكوكاران حجاز و عراق و مصر و ديگر سرزمينها كه در آن هنگام در مدينه حضور داشتند همگى - بجز همين چند تنى كه مخالفان ما ادعا مىكنند - به امامت على ( ع ) راضى شدند و با كمال ميل عهده‌دار شدن خلافتش را پذيرفتند و معتقد بودند كه هيچ كس جز او سزاوار آن نيست و با رغبت و آزادى او را برگزيدند و از او پيروى كردند ، و پس از بيعت هم در جنگ با دشمنانش جانفشانى كردند و معتقد بودند كه خوددارى از اطاعت فرمان او در جنگ با دشمنانش گمراهى و تباهى و مايهء خروج از ايمان است . قبلا گفتيم كه به اعتقاد مخالفان ما بيعت فقط با شركت اندكى از مردم منعقد مىشود . برخى بيعت پنج تن و برخى ديگر بيعت چهار تن و برخى بيعت دو تن و گروه زيادى از ايشان فقط بيعت يك تن را كافى مىدانند . بنابراين مخالفت اين چند تن در مورد بيعت على ( ع ) و درستى آن چه زيانى دارد و آن هم شركت نكردن ايشان در جنگ است كه پس از بيعت با على ( ع ) از شركت در آن خوددارى كردند و مخالفت معاوية بن ابى سفيان و عمرو عاص هم - پس از آنكه خودشان به على ( ع ) نامه نوشتند و پيام دادند كه حاضرند به شرط آنكه همان گونه كه عثمان آن دو را بر سرزمينهايى والى كرده است على ( ع ) هم آن دو را تثبيت كند بيعت نمايند و على ( ع ) از خوف خداوند متعال پيشنهادشان را نپذيرفت - چه ارزشى مىتواند داشته باشد و آن دو پس از اين تقاضا كه پذيرفته نشد مخالفت خود را آشكار ساختند . مخالفان ما خود را به نادانى مىزنند يا آنكه اطلاع صحيحى از اخبار ندارند و در نادانى خود غوطه مىخورند . ما اكنون گروهى از بيعت كنندگان با امير المؤمنين على ( ع ) را كه همگان به امامت او راضى بوده و در فرمانبردارى از او جانفشانى كرده‌اند نام مىبريم ، تا هر شخص منصفى با آگاه شدن از نامهاى ايشان متوجه مراتب عنايت آنان به دين و منزلت ايشان در نظر پيامبر ( ص ) و پيشگامى آنان گردد ، و بداند كه حتى يك تن از ايشان اگر با كسى بيعت كند بنا به اعتقاد مخالفان ما ، امامت آن شخص منعقد مىشود تا چه رسد به اين گروه ، و آنچنان كه مخالفان ادعا مىكنند كه ثبوت امامت با اختيار مردم و آراء ايشان است با توجه به شمار اشخاصى كه با امير المؤمنين بدون هيچ ترديد بيعت كرده‌اند و به اتفاق سر تسليم به امامت او فرو آورده‌اند ، شبهات امويان و ديگران